მასალა სააბაზანოს ავეჯისთვის

წყალგამძლე და ნესტგამძლე -  ეს ორი ცნება თითქოს დიდად არ განსხვავდება ერთმანეთისგან, თუმცა ეს მხოლოდ არაპროფესიონალს შეიძლება შეეშალოს. სინამდვილეში, ამ ორ მახასიათებელს შორის ძალიან დიდი სხვაობაა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა საქმე სააბაზანოს ავეჯს ეხება. მაგალითად, როცა წყალი ინტენსიურად ხვდება ისეთი მასალისგან დამზადებულ ავეჯს, როგორიცა ნატურალური ხე, მერქანბოჭკოვანი ფილა (MDF) ან ლამინატი, გინდაც ისინი დამუშავებული იყოს ტენიანობის მიმართ მდგრადი, ყველაზე თანამედროვე ტექნოლოგიებით, ეს მაინც არასაკმარისი იქნება. ასეთ პირობებს ისინი დიდხანს ვერ გაუძლებენ. რატომ? - იმიტომ, რომ ისინი ტენიანობის მიმართ რეზისტენტულები არიან და არა წყალგამძლეები და ამ ორს შორის დიდი განსხვავებაა. ანუ, ტენიან გარემოში ისინი თავს მშვენივრად გრძნობენ, მაგრამ წყლის შხეფების უშუალო კონტაქტი მათ აუცილებლად დააზიანებს.  მხოლოდ PVC-სგან ან მინისგან დამზადებული ავეჯი შეიძლება იყოს აბსოლუტურად წყალგამძლე. მათ წყლის ჭავლთან სისტემატური კონტაქტიც კი ვერაფერს აკლებს. თუმცა ყველა ზემოთ ხსენებულ მასალას აქვს რიგი დადებითი და უარყოფითი მხარეები: გამძლეობა, ფასი, ექსპლოატაციის ვადა, მოვლის თავისებურებანი და ა. შ.. განვიხილოთ ყველაზე პოპულარულ მასალათა მახასიათებლები.

ლამინირებული მერქანბურბუშელას ფილა (ЛДСП)

მასობრივ წარმოებაში, აბაზანის ავეჯის დასამზადებლად,  ყველზე გავრცელებული მასალაა ლამინირებული მერქანბურბუშელას ფილა, რომელსაც აქვს ტენიანობისგან დამცავი სპეციალური დაფარვა. მისგან მზადდება არა მხოლოდ ავეჯის კორპუსი, არამედ ფასადებიც. თვითონ „ДСП“ მზადდება ხის გადამუშავების შემდგომ დარჩენილი პროდუქტის - ნახერხის და ფორმალდეჰიდის ფისების გამოყენებით. მნიშვნელოვანია ფორმალდეჰიდის ემისიის კლასი. საცხოვრებელი ფართებისთვის რეკომენდებულია E0.5 და E1 კლასების პროდუქტები.
ლამინირებული „ДСП“ ავეჯის მწარმოებლების ერთ-ერთი საყვარელი მასალაა, რადგან საკმარისად გამძლეა, ადვილად დასამუშავებელი და ამავდროულად, ფასიც შედარებით დაბალი აქვს, რის გამოც შეუცვლელია ეკონომკლასის ავეჯის წარმოებაში. თუმცა აბაზანის ავეჯისთვის ნაკლებად რეკომენდებულია. დამუშავებული სპეციალური ტენიანობის რეზისტენტული ნაერთებით, მაინც ნაკლებად მდგრადია წყლის მიმართ, ვიდრე MDF.

საშუალო სიმკვრივის მერქანბოჭკოვანი ფილა (MDF)

MDF-ის წარმოებაში ხის გადამუშავების შემდგომ პროდუქტებს ემატება არა ფორმალდეჰიდის ფისები, როგორც „ДСП“-ს შემთხვევაშია, არამედ სპეციალური შემკვრელები - ლიგნინი (კომპლექსური პოლიმერული ნაერთი) და პარაფინი, რაც ნიშნავს იმას, რომ „MDF" უვნებელია ჯანმრთელობისთვის. ფასადის ბოლოების ტენიანობისგან დაცვა ხდება „PVC“ პროფილის კიდეების საშუალებით. თავად დაფაზე კეთდება სხვადასხვა სახის საფარი, სწორედ ეს განსაზღვრავს დიზაინს. დაფარვა მრავალნაირი შეიძლება იყოს: აკრილი, ლაქი, საღებავი, შპონი, ასევე ლამინატი, რომელიც შეიძლება იყოს მქრქალი, პრიალა ან ტექსტურირებული. ყველაზე მთავარი მახასიათებელი არის ის, რომ MDF-სგან შესაძლებელია ამოზნექილი ფასადების შექმნა, ზოგადად ამ მასალის დამუშავება მარტივია და ადვილდება მისგან სხვადასხვა ფორმის და სხვადასხვანაირი დეკორის პროდუქტების დამზადება. ამიტომ  ნაყშიანი ფასადები მზადდება ან მყარი ხისგან ან MDF-სგან, რადგან მერქანბურბუშელას ფილა ამის საშუალებას არ იძლევა. დიზაინის მრავალფეროვნების თვალსაზრისით  ავეჯის მწარმოებლებისთვის MDF ყველაზე ფართო შესაძლებლობების მქონე მასალად ითვლება.

 ნატურალური ხე

მაღალი ტენიანობის გამო აბაზანის ავეჯისთვის ხის ჯიშების არჩევანი არც თუ დიდია. ხე უნდა იყოს მდგრადი დეფორმაციის მიმართ და ჰქონდეს მაღალი სიმტკიცის მახასიათებლები. ასეთი ჯიშებია: მუხა, წიფელი, ცაცხვი. ცნობილია, რომ წიფლისგან ძალიან ლამაზი, თუმცა ძვირიანი, სააბაზანოს ავეჯი მზადდება. ეს ხე საკმაოდ ნელა იზრდება, სწორედ ეს განპირობებს მის მაღალ ფასს. მუხა უძველესი დროიდან გამოიყენება ავეჯის დასამზადებლად. მუხის სიმკვრივე საკმაოდ მაღალია, რის გამოც ნაკლებად შთანთქავს წყალს და აფერხებს ტენის შეწოვას, ამიტომ მისგან დამზადებული ავეჯი არ დეფორმირდება, არ იშლება, არ შუპდება ტენიან გარემოში და მდგრადია ისეთი დამაზიანებელი ფაქტორების მიმართ, როგორიცაა ობი და სოკო. ამ მხრივ ის ბუნებრივ ანტისეპტიკადაც კი ითვლება.
ბუნებრივი ხისგან დამზადებულ ავეჯს ლაქით დაფარვამდე ანტისეპტიკური ნივთიერებებით ამუშავებენ.

ნაკლებად პოპულარული მასალები

სინამდვილეში, სია არ შემოიფარგლება მხოლოდ ამ მასალებით, თუმცა ისინი ყველაზე პოპულარულად ითვლებიან, მაგრამ არსებობს ნაკლებად პოპულარული მასალები, ესენია:
1) ლითონი: უჟანგავი ფოლადი, თუჯი, ალუმინი. აბაზანის ავეჯის ზოგიერთი დეტალებისთვის აგრეთვე გამოიყენება სპილენძი, თითბერი ან თუნდაც  კალა. ბუნებრივია, ასეთ შემთხვევაში ლითონს უტარდება საფუძვლიანი ანტიკოროზიული დამუშავება. მთლიანად ლითონისგან დამზადებული ავეჯი იშვიათობაა. როგორც წესი, ლითონის დეკორატიულ ელემენტებს უმეტესად მინასთან ან ხესთან კომბინაციაში იყენებენ.
2) PVC (პოლივინილქლორიდი): ეს არის პლასტმასი,  რომლისგანაც შესაძლებელია დამზადდეს როგორც მთლიანი ავეჯი, ასევე ავეჯის ცალკეული დეტალები. მისი უპირატესობა ფასი, მოქნილობა და ფერთა დიდი არჩევანია. ასეთი ავეჯი მშვენივრად გრძნობს თავს ნოტიო გარემოში და არც პირდაპირი წყლის ჭავლი აშინებს. ამ თვისებების გამო ის შეუცვლელი იქნებოდა აბაზანაში, რომ არა მისი ნაკლი - პლასტმასის ავეჯს ექსპლოატაციის ვადა მცირე აქვს და არ გამოირჩევა გამძლეობით.
3) მინა: მინის ავეჯის დასამზადებლად, როგორც წესი, გამოიყენება სპეციალური გამაგრებული მინა, რომელიც იმდენად უსაფრთხო უნდა იყოს, რომ არ დაიშლოს ბასრ ნამსხვრევებად დაზიანების შემთხვევაში. ასეთ ავეჯთან მუშაობისას სიფრთხილეა საჭირო, თუმცა მისგან დაზადებული პროდუქტი, უდავოდ, ძალიან დახვეწილი და ლამაზია.
4) ქვა: იგულისხმება ხელოვნური ქვა, რომელიც ვიზუალურად ძალიან ჰგავს ნამდვილს, მაგრამ მასზე უფრო მსუბუქია. მოსავლელად მარტივია და იაფი. ნატურალური ქვისგან დამზადებული პროდუქცია ძირითადად ექსკლუზიური მოდელებია, რომლებიც ჩვეულებრივ მზადდება შეკვეთით (უმეტესად ონიქსი ან მარმარილო) და ძვირ სიამოვნებად ითვლება.